Od Jakuba

Przekroczyłem wielką kamienną bramę. Szedłem miedzy wielkimi czy małymi nagrobkami. Wszystkie były podobne.. łączył ich ból. Za każdą pochowaną w nich osobą "stały" inne osoby które zostały pogrążone w żałobie, smutku i bólu po utracie. Niosłem w ręce jedną róże... była to róża koloru białego. Zawsze co roku w dniu.. kiedy stało sie to co sie stać nie powinno byłem tu z jedną, biała różą. 

Skręciłem w piatom alejkę po prawo. Dotarłem na sam koniec tuż pod wielką płaczącą wierzbą. Pasowała ona tu idealnie. Moje oczy pooli zaczęły topic siew łzach. Położyłem róże na marmurowej, białej płycie i usiadłem. 

-Tak mi przykro..-wyszeptałem a wiatr zawył głucho-Wybacz mi Diano.-powiedziałem raz jeszcze-To moja wina.. to nigdy nie powinno sie wydarzyć .Gdybym wtedy pomyślał. Ale nie.. wolałem sie popisać przed tobą.. i to doprowadziło do tego ze już więcej nie ujrzę twojej roześmianej twarzy.. nie przytulę Cię.. 

Wyjąłem z kieszeni paczkę fajek i odpaliłem jedną. 

-Pamiętam jak bardzo lubiłaś zapach tytoniu..

Zaciągnąłem się zamykając oczy a jedna łza wymknęła sie z mojego oka kreśląc po policzku mokre ślady.

-To ja powinienem wtedy zginąć nie ty. 

Powspominałem chwile spędzone z moją.. zmarłą dziewczyną po czym odszedłem. Nie mogłem tu przychodzić. Rodzina Diany wyraziła sie jasno. Jednak.. nie mogłem.. nie mogłem tu nie przychodzić. 

Wyszedłem z cmentarza i podążyłem w stronę miasta.

Zaczął padać deszcz i sie ściemniło. Usiadłem na schodach kawiarni która była zamknięta. 

Zawsze w ten dzień.. byłem sam. Pogrążony wspomnieniami i bólem który był silniejszy niż na co dzień. 

Zamyślony nawet nie zauważyłem kiedy Kora podeszła do mnie. 

-Wstawaj. To że mamy lepszą odporność nie znaczy że możesz przemoknąć całkowicie. 

-Zostaw mnie.

-Nie. Jesteś moim betom. Moim zadaniem jest o ciebie dbać. 

-Nie chce wracać do domu.

-Nie musisz. Jako członek mojego stada możesz zamieszkać w naszym wspólnym domu. Każdy wilkołak znajdzie tam schronienie. To taka nasza gospoda. 

-A Beth?

-Dziś pilnują jej wampiry.

-Myślałem że jesteśmy wrogami..

-To sie nie zmieniło.. ale wiesz.. nawet najwięksi wrogowie potrafią połączyć siły jeśli mają wspólnego wroga. Wygnamy demony i znów będzie po staremu.

-Eh.. przez to straciłem przyjaciela.

-I zyskałeś nowych. Poznasz dziś cała watache. Będzie fajnie. Nie smuć się. Zostaw to co było za sobą. 

-Tak sienie da.

-Chociaż sie postaraj. 

Namówiony przez Korę wstałem. Wsiedliśmy do jej samochodu i pojechaliśmy do "wilczej gospody"..