Od Bethany

-Ktoś do ciebie. - usłyszałam na korytarzu głos Dominiki. 

-Kto taki? - zeszłam na dół i zobaczyłam Damona. - Co tu robisz? 

-Mam go wyrzucić? - spytała Doma. 

  Damon zaśmiał się kpiąco i odsunął Dominikę na bok. 

-Przyszedłem do niej. - wskazał na mnie palcem. - Mogę pogadać z nią w 4 oczy?

-Jasne. - mruknęła i poszła na górę. 

-Przyszedłem sprawdzić jak się trzymasz. 

-Od kiedy się tak mną interesujesz? 

-Od kiedy nosisz moje dziecko. 

-Twoje?

-Przecież to ja cie zgwałciłem. - roześmiał się. - Nie pamiętasz? 

  Milczałam.

-To nie twoje dziecko. - skłamałam. 

-Kłamać nie umiesz. 

-Czemu zależy ci na tym, żeby to było twoje dziecko?

-Bo Inferno chce mieć to dziecko, a ja lubię się licytować. 

-Moje dziecko nie będzie kartą przetargową. 

-Nie udawaj mamusi, nie zależy ci też na tym dziecku. 

-Nie zależy, ale to dziecko.

-Och daj spokój Beth! Masz w dupie to co się z nim stanie! 

-Nie mam. 

-Masz. 

-Koniec tego. Wyjdź stąd! 

-Nie podnoś na mnie głosu słonko. - wziął moją twarz w jego dłonie bym nie mogła się wyswobodzić. 

-Wyjdź!!! - krzyknęłam. 

  Na dole zjawiła się Dominika a przez drzwi wszedł Tony i Kuba. 

-Coś nie tak? - spytał Tony. - Damon, dość tego. 

-Rozmawiamy tylko. 

-Wynocha. - powiedział Tony i wywalił Damona. 

-Kto to był? - spytał Kuba.

-Mój brat. - odparł. 

-Masz brata?!

-Nie wiesz o mnie nic. - odpowiedział wymijająco i wyszedł. 

-Co się dzieje? - spytała Dominika. 

-Nic. Małe spięcie. - mruknęłam. 

-Idź do domu. - nakazał Kuba.

-Ale...

-Już.

-Przepraszam Cię Beth...

-Do zobaczenia. - przytuliłam ją i ona odeszła. 

-O co chodzi?

-O nic. 

-Jasne jasne kłamczuchu. 

  Zrobiłam krzywą minę patrząc, jak ogląda moje mieszkanie. 

-Widziałem tą krzywą minę! - zawołał. - Masz kota? 

-Jaką krzywą minę... - udałam że nic nie zrobiłam. - Kitler. 

-Miłośniczka Hitlera? 

-Nie zupełnie. - zaśmiałam się. 

-Jutro zakończenie roku. Idziesz? 

-Tak. Tylko po zaświadczenia i koniec nauki. 

-Zawiozę cię.

-Nie trzeba...

-Ależ trzeba trzeba. - mrugnął do mnie. - Jutro o 8.30. 

-Jasne, będę gotowa na sto procent. 

-Mam nadzieję. - uśmiechnął się.

  Po tym zakończeniu gdy szłam w stronę samochodu Kuby dopadł mnie Damon. Nadal męczył o tą sprawę z dzieckiem.

-Ta sprawa ma być nie rozgłoszona. Jasne? Nikt ma o tym nie wiedzieć. 

-Milczenie jest złotem. Co za to będę miał? - objął mnie ramieniem a ja zdjęłam jego rękę. 

  Uśmiechnęłam się.

-Gówno. 

-Grzeczniej... - syknął. 

-Bo co? - zaśmiałam się.

  Za mną zjawili się Kuba i Tony wraz z Niną, Eleną i Dominiką.

-Tony. Mamy do pogadania. - zarządził Damon i wziął go na bok. - Pokażę wam jaki potrafi być Damon. - zaśmiał się i odszedł.

-Mamy się czego bać. - zaśmiała się Dominika. 

-No, mamy. - potwierdził Tony.

-Co? - zdziwiła się Doma.

-Wracaj do domu. - nakazał Kuba. 

  Dominika odeszła. 

-Co takiego Damon może nam zrobić?

-Wybić pół miasta. Muszę go jakoś powstrzymać, zostawcie to mnie. - mruknął Tony i odszedł. 

  Wieczorem Dominika gdy wychodziła ode mnie nie pozwalała mi wyjść z domu. Zła wybiegłam na samej koszulce na ramiączka i krótkich spodenkach. Padał deszcz, było bardzo rześko. 

  Takiego orzeźwienia mi trzeba było. Poczułam delikatne kopnięcie w brzuch, potem pisk opon. Spojrzałam w bok. 

-Oszalałaś!? - usłyszałam głos Kuby.

-Jak zawsze w dobrym momencie. - zaśmiałam się.

-Wchodź do domu. - wysiadł i pogonił mnie na górę.